Maandag jl., tijdens de tweewekelijkse stiltemeditatie in Waddinxveen, deden we, na de gebruikelijke verstillende muziek en aandachtsoefening, een Beeldmeditatie. Dit keer met een, voor velen, overbekend kunstwerk van Vincent van Gogh: De Barmhartige Samaritaan.

Nu is een Beeldmeditatie iets anders dan een kunstbeschouwing – noch het uitgebeelde (bijbel)verhaal, noch de visie van de kunstenaar staan centraal. Het gaat veeleer om de vraag wat het beeld in zijn geheel, of een bepaald detail in het beeld, nú bij je oproept – welke interactie je waarneemt, opmerkt tussen jou en het kunstwerk. In een aansluitende fase reflecteer je daarop en probeer je helder te krijgen of er en zo ja welk verband is tussen wat je opmerkte en je huidige dagelijkse leven en wat daarin speelt. Daarna kun je je gevoelens en gedachten delen met jouw God. Tenslotte verblijf je nog enkele minuten in stille (niet verbale) aanwezigheid bij het beeld.

Beeldmeditatie

Ik ben de ezel …..

• Spectare (1)
  Ik staar een paar minuten naar het totale beeld – ik maak als het ware een afdruk van het beeld in mijn dagbewustzijn – ik neem het in mij op als een soort mentale schermachtergrond van mijn geest – ik zie de kleuren – ik zie de gestalten – ik laat het geheel rustig op me inwerken….. ik denk er niet teveel over na, maar probeer alleen maar waar te nemen…..
• Spectare (2)
  Ik scan de gehele afbeelding op zijn details – welk detail stelt zich present – welk detail vraagt of ‘eist’ mijn aandacht – ik laat het geheel rustig op me inwerken….. ik denk er niet teveel over na, maar probeer alleen maar waar te nemen…..
• Meditatio
  De oren van het lastdier trekken mijn aandacht – ze staan rechtop – alert – luisterend – ook de ogen en de enigszins gedraaide kop besteden aandacht aan het barmhartige, klungelige gebeuren op zijn rug – wachtend op het signaal in beweging te komen…..
• Oratio
  Al sinds het begin van de vastentijd klinkt in mijn hart – als een soort gebedszinnetje ‘Luister naar Mij’ – ik deel met mijn God hoe ik daarmee omga – de keren dat ik dat toch weer nalaat – de keren dat dat toch weer prioriteit krijgt – ik vraag om zijn hulp – alert te zijn op en blij te zijn met plekken waar barmhartigheid gebeurt – en gedoetjes te laten voor wat ze zijn……
• Contemplatio.
  ik zwijg – luister naar de stilte – ik hoor de rustige ademhaling van de mededeelnemers aan deze meditatie – na verloop van tijd klinkt er verstillende muziek – ik open mijn ogen
• Afsluitende muziek
  Noktúrna-Variation – Gabriel Ólafs. Klik hier.
  

Ter afsluiting

Over verschillende manieren ‘zien-wat-is’.

Hij kwam aanlopen met zijn kleine meisje. Ze was op haar paasbest. Je kon zien hoe bezorgd ze was voor haar prachtige jas. Anderen zagen het ook – zagen, onverschillig, dat het de mooie jas van een ander klein meisje geweest was, een jas die haar beste dagen gehad had. Maar ze was tevreden. Ze waren allebei tevreden. Want ze hadden zich een mentaliteit, een hartsgesteldheid geleerd die ik nog niet kan begrijpen. Een hartsgesteldheid, een mentaliteit die nooit vergelijkt, die niet dat wat is wil ruilen voor ‘iets anders’ of ‘meer’. 

Bron: Dag Hammerskjöld, Uit: Merkstenen, enigszins bewerkt door Martien