Mediteren kun je leren – vanaf 4 oktober a.s.

De werkgroep Verdieping van de wijkgemeente ‘t Spectrum te Waddinxveen biedt vanaf oktober 2021 weer Meditatiebijeenkomsten & ‘Meditatieproeverij’ aan met als thema: 

‘Verstilling zoeken    –    ont(-)moeting vinden’

Voor meer info: martienonline.org

‘Verstillen & Ont(-)moeten’ is nog nooit zo lastig geweest, lijkt het wel…. Immers: de ‘coronatijd’ confronteert met wat wel genoemd wordt een ‘spiritueel tekort‘[1], een ‘spirituele schraalheid‘[2] of een ‘zielsarmoede‘[3]. Ze wordt breed geconstateerd in kerken, onder christenen, maar ook daarbuiten. Het lijkt wel of ‘corona’ ons bestaan ontwortelt en het valt ons moeilijk te her-wortelen.

Photo by Evergreens and Dandelions on Unsplash

De vraag ‘Her-wortelen? Ja! Maar-hoe?’ domineert aan talkshow-tafels, maar ook kerken en individuele gelovigen vragen zich af hoe en waar water te vinden dat dorst lest. Het lijkt wel dat hierbij vooral veel verwacht wordt van rationalistische of activistische uitdrukkingsvormen van het christelijk geloof. Maar, om met Tomáš Halík te spreken: ‘Gods bedoeling is niet onze dorst naar zekerheid en veiligheid te lessen, maar ons te leren leven met het mysterie’[4].

Ik heb voor mezelf hierin een begaanbaar pad gevonden in de contemplatieve traditie – wat betekent dat ik vooral veel aandacht besteed aan stilte, gebed & contemplatie en Lectio Divina: eeuwenoude contemplatieve (bijbel)leespraktijk. Vormen van christelijke meditatie zijn daarbij een hulmiddel en ik heb gemerkt: 

mediteren kun je leren.

Lees hier verder.
Of:
Meld je hier aan.

Honderd bloemen

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is flowers-colorful-plants-bloom-68507-1024x768.jpg
Foto via Pexels

Audio-opname ‘Honderd bloemen’, Huub Oosterhuis – Gelezen door Martien

‘Honderd bloemen mogen bloeien……
…..maar in een woud van droomgewassen,
stenen wortels, stalen webben,
tochtig labyrint van woorden,
woont een mens, 
op brekebenen,
lelie van het veld, 
met ogen tranend bijna blind van zoeken
naar een plek die water geeft’

(Klik op de afbeelding om het gedicht te lezen)

Het gedicht ‘Honderd bloemen’ van Huub Oosterhuis trof mij in deze Corona-tijd. De natuur barstte open in de lente, de bloemen op de velden (mij troffen vooral de velden en bermen met koolzaad en fluitenkruid) staan er ‘flemend om gezien te worden’ en de mens…….zat in quarantaine thuis, lag aan de beademing in het ziekenhuis of is stervenshard aan het werk om het hoofd boven water te houden….
Ja, ik ben een mens-op-brekebenen, met ogen vol tranen zoekend naar een plek die water geeft.

Maar er treft mij nóg iets: het gesprek van Jezus met de Samaritaanse vrouw. Je kunt het hier in zijn geheel lezen. Vers 14 geeft me te denken…..

‘maar wie zal drinken van het water 
dat ik hem zal geven 
krijgt geen dorst meer tot in der eeuwigheid,- 
nee, het water dat ik hem zal geven 
zal in hem worden 
een bron van water dat opwelt 
tot eeuwig leven!’


Johannes 4: 14, Naardense Bijbel

…..en link ik aan de laatste strofe uit Honderd bloemen. Nee, geen panacee geen denkbeeldig geneesmiddel dat overal voor zou helpen, wel een richtingwijzer……. ‘naar de plek die water geeft’ …..voor de Samaritaanse vrouw en voor mij.

‘God wordt er wel steeds beter in, hè?’

Photo by Ben White on Unsplash

Een klein meisje zat op de knie van haar grootvader terwijl hij haar een verhaaltje voorlas. Af en toe keek ze op van het boek en aaide over opa’s wang. En dan aaide ze over die van haarzelf.
Ineens zei ze: ‘opa, heeft God jou gemaakt?’ ‘Ja, schatje, God heeft mij lang geleden gemaakt.’ ‘O’, zei ze, ‘opa, heeft God mij ook gemaakt?’ ‘Jazeker, kindje, God heeft jou nog niet zo lang geleden gemaakt.’ Het meisje aaide weer over hun wangen en zei toen: ‘God wordt er wel steeds beter in, hè?’

Bron: https://www.sporenvangod.nl/kerkmoppen1.html

Bovenstaande foto en bovenstaande anekdote brengen een big-smile op mijn gezicht. Het is een luchtige manier om om te gaan met ‘serieuze zaken’. Maar als ik nog eens goed naar de foto kijk – misschien eens wat langer – word ik me eens bewust van de snaar die in mijn ziel geraakt wordt: blijdschap…… irritatie….. jaloezie….. luchtigheid….. naïviteit….. vrijheid….. spot….. Ik sta daar gewoon maar eens een paar minuten bij stil……meer is niet nodig.

Ik sta daar gewoon maar eens een paar minuten bij stil……meer is niet nodig.

Hieronder nog zo’n tekst die in eerste instantie bij mij een big-smile oproept. Maar: als ik de tekst lees en herlees – rustig en geconcentreerd -: hoe ga ik eigenlijk om met mijn verlangen? Ook met zoveel respect dat ik God vraag om iedere speen, iedere vinger, iedere druppel die in mijn schaal valt te zegenen?

Zegen, God, mijn kleine koe,
zegen, God, mijn verlangen,
zegen ons samenleven, mijn koe en ik,
en de manier waarop ik haar melk.

Zegen, God, elke speen,
zegen iedere vinger,
iedere druppel die in mijn schaal valt.
Zegen, God, mijn kleine koe.

uit: ‘The Carmina Gadelica’; Liedboek 2013. p.1525

De mayonaisepot en het bier

Wanneer dingen in je leven haast te veel voor je worden, (en dat kan zomaar gebeuren in deze rare tijd-met-Coronavirus), wanneer 24 uur in een dag voor jou niet genoeg zijn ….. wanneer de samenleving steeds meer ‘open’ gaat en je een gevoel hebt dat je een inhaalslag moet maken…..denk dan aan de mayonaisepot en het bier.

Victor van Heusden, stichter van Retraitecentrum De Spil in Maarssen kon de zware dingen van het leven met een grap en een grol lichtvoetig maken. Zijn (geleende) verhaal over ‘De Mayonaisepot en het bier’ is daar een voorbeeld van. Je kunt het hier of in de DOWNLOAD lezen.

Het verhaal nodigt uit om in deze ‘corona-tijd’ die voor velen van ons zeer ingrijpend is ons te bezinnen op ‘de eerste dingen’. Lichtvoetig….….

Verstillen met Muziek-10

Foto door Magda Ehlers via Pexels

‘Het tegenovergestelde van praten is niet zwijgen maar luisteren.’

Woestijnvader Nisteros de Grote (402-480 n.Chr).

Vaak vragen mensen: ‘Ik lijk geen vooruitgang te maken in het verstillen. Wat moet ik daaraan doen?’

Misschien is de grootste vooruitgang die we kunnen maken in het verstillen wel dat we het idee van vooruitgang opgeven. We moeten inzien dat we altijd aan het begin staan. Telkens wanneer we gaan zitten om te verstillen, beginnen we opnieuw. Elke verstilling is een vertrekken, een opnieuw vertrekken, en daarom blijft het altijd nieuw en blijft het altijd een dieper doordringen in het mysterie.

John Main – Being On The Way

Naar muziek luisteren is een beproefde manier om te verstillen, te ontvangen. Je luistert naar de klanken, geeft deze al je aandacht, je vraagt je niet af of je ze mooi of lelijk zijn: je luistert.

Aan deze site is een menu-item toegevoegd:

Verstillen met Muziek-10; klik hier.

Je kunt daarover hier lezen. Het ‘Ten Geleide’ bevat wat meer informatie en een eenvoudige handleiding.

‘Het is wat het is……zegt De Liefde’.

Foto door Daniel Lienert via Pexels

Diep in je ziel vind je iets dat in zichzelf rust. Dit rustpunt vraagt niet om bevestiging of ondersteuning van buitenaf. Het staat op zichzelf.

Jij, Stilte, bent geen kleed, dat ik aantrek. Jij bevindt je aan mijn binnenkant. Je slaapt in mij tot ik wakker ben voor jou. Het is vreemd hoe ik jou blijf zoeken terwijl je altijd aanwezig bent. Dat ik jou niet vind, steek ik op je al te zwijgzame natuur, alsof je daardoor verstoppertje speelt. Vinden doe ik jou als ik afdaal van de hoge plaats die ik mezelf toebedeel. Niet alleen de uiterlijke schijn moet ik afleggen, ook de innerlijke.

Erik Galle – Als de Stilte roept, p.146 – luister hier-gelezen door Martien

Ook tijdens mediteren zeg je: het is wat het is.
Klik hier voor een gedicht-annex-Lectio Divina over dit thema.

Lectio Divina met een gedicht-12

‘I always liked it slow’.

Afbeelding van azeret33 via Pixabay 

Anderen vinden rustplaatsen
op hun weg, in de zon
waar ze elkaar ontmoeten.
Maar dít,
dit is jouw weg.

Bron: Dag Hammarskjöld, Merkstenen, p.163

‘Het lijkt wel alsof we musici zijn geworden in een orkest dat twee keer zo snel is gaan spelen. Er is altijd zo veel dat gedaan moet worden. Zoals woensdag vroeger gehaktdag was, zo zou dat nu een offline dag moeten worden – om af en toe nog te kunnen genieten van het tragere levensritme van vóór de computer en de mobiele telefoon. Zonder gaten in de tijd staan we met een enorme snelheid stil.’
Thomas Hylland Eriksen – NRC 23-12-2006

Ook ‘mediteren’ is een soort van creëren van gaten in de tijd.
Klik hier voor een gedicht-annex-Lectio Divina over dit thema.

Lectio Divina met een gedicht-11

‘Zitten en kijken’.

Foto door Simon Migaj via Pexels

‘Er was eens een oude man die de gewoonte had uren in de kerk door te brengen. Op een gegeven moment vroegen zijn vrienden hem wat hij daar al die tijd aan het doen was.
‘Ik ben aan het bidden’, antwoordde hij .
‘O’, zeiden zijn vrienden, ‘dan heb je vast heel veel aan God te vragen!’
Enigszins verbaasd zei de oude man: ‘Ik vraag God helemaal niets.’
‘Maar, wat doe je daar dan al die tijd?’, vroegen zij.
Hij antwoordde: ‘Ik zit en kijk naar God en God zit en kijkt naar mij.’

Uit: Woestijnvaders onderweg – Mattias Rouw, p.34

Je kunt het citaat ook betrekken op de essentie van mediteren. 
Klik hier voor een gedicht-annex-Lectio Divina over dit thema.

Lectio Divina met een gedicht-10

Verstillen met Muziek-9

Photo by Mick Pollard on Unsplash

O Magnum Mysterium.

‘Wij kunnen niet anders dan ons leven baseren op de grondeloze afgrond van liefde.’

Vrij naar Jan van Ruusbroec, Vanden blinckenden steen.

Naar muziek luisteren is een beproefde manier om te onthechten, te verstillen, te ontvangen. Je luistert naar de klanken, geeft deze al je aandacht, je vraagt je niet af of je ze mooi of lelijk zijn: je luistert.

Aan deze site is een menu-item toegevoegd:

Verstillen met Muziek-9; klik hier.

Je kunt daarover hier lezen. Het ‘Ten Geleide’ bevat wat meer informatie en een eenvoudige handleiding.

Paasgroet

Foto via Pexels

Hij kwam aanlopen met zijn kleine meisje. Ze was op haar paasbest. Je kon zien hoe bezorgd ze was voor haar prachtige jas. Anderen zagen het ook – zagen, onverschillig, dat het de mooie jas van een ander klein meisje geweest was, een jas die haar beste dagen gehad had.

Vroeg in de middag was het in de zonneschijn een waar feest geweest. Nu waren de meeste mensen al naar huis. De ballonverkopers telden hun verdiensten van die dag na. Ook de zon had op haar tijd gelet en zich achter een wolk te ruste gelegd. Het was dus erg eenzaam en somber toen hij met zijn kleine meisje kwam aanlopen, om te genieten van de lentevreugde en om zich te verwarmen in de nieuwe, frisse paaszon.

Maar ze was tevreden. Ze waren allebei tevreden. Want ze hadden zich een eenvoud geleerd – een eenvoud die nooit vergelijkt, die niet dat wat is wil ruilen voor ‘iets anders’ of ‘meer’.

Vrij naar Dag Hammarskjöld – Merkstenen, p.62