Als je wilt verstillen, is het van belang om op een goede manier te zitten, te zitten met een goede lichaams-houding. De grondregel van de lichaamshouding is dat je je ruggegraat recht houdt en dat je roerloos blijft zitten. In het verstillen is dus de lichamelijke onbeweeglijkheid een van de eerste dingen die je doet; je zit stil, niet om je van het lichaam af te maken, maar je lichaam en geest in harmonie te brengen, tot eenheid gebracht.
Naar muziek luisteren is een beproefde manier om te verstillen. Je luistert naar de klanken, geeft deze al je aandacht, je vraagt je niet af of je ze mooi of lelijk zijn: je luistert. Via deze link kom je bij een dertiental ‘Verstillingsoefeningen-met-muziek’.
De meditatiegroep die de Protestantse Gemeente Waddinxveen al sinds 2020 faciliteert, is een plek waar o.a. verstilling geoefend en beoefend wordt. De meditatiegroep is bovenal een praktijkleerschool – vanaf 29 september weer een tweewekelijkse oefenplek. Je zou zo maar eens – desnoods een aantal maal – kunnen deelnemen om te ontdekken dat verstillen niet saai is – eerder helend en verhelderend.
Dat ik – in essentie – geworteld ben in de stilte, schijnt wel de meest onbegrijpelijke waarheid van mijn leven te zijn.
We hebben de stilte verloren; de mens van onze eeuw is de stilte kwijtgeraakt. Van de vroege ochtend, als de wekker afloopt, tot de late avond leven we in lawaai. Lawaai is de vijand van stilte. Denken we maar aan het lawaai door het verkeer: auto’s, motoren, vrachtwagens, vliegtuigen en zo meer; het oorverdovende geratel van machines in fabrieken; boxen alom waaruit muziek klinkt; daardoor lopen we gevaar te vergeten wat de grote betekenis is van rust en stilte. Het kwijtraken van de stilte heeft de mens uit zijn evenwicht gebracht.
Voor veel mensen is ook hun kerkervaring vooral lawaai. Misschien een prachtig lawaai, misschien mooie woorden, misschien mooie muziek, maar het is NON-STOP. Vanaf het moment dat de dienst begint tot het einde is het vooral lawaai en programmatisch gevuld. Voor mensen die dringend op zoek zijn naar een diepere contemplatieve ervaring, lijkt de kerk in deze tijd weinig te bieden te hebben. Onze eredienst kan mooi en betekenisvol zijn, maar ze is niet contemplatief in een betekenisvolle zin.
We moeten daarom weer leren wat het wil zeggen: in stilte te vertoeven bij het mysterie van de werkelijkheid, bij de zin van ons bestaan – in christelijke termen: bij God. Stilte is nodig om onze gedachten te (laten) zuiveren en ons te leren diepgang te geven in de vaak oppervlakkige bedrijvigheid van het leven van iedere dag.
De mens in wiens hart het stil en rustig is, kan luisteren en zich openstellen voor zijn schepper. Stilte is noodzakelijk om de diepte van ons bestaan te raken.
Verstillen is echter geen sinecure, geen abc-tje – wél eenvoudig, maar niet gemakkelijk. Het vraagt geen beschouwing, maar wél en vooral (be)oefening.
De meditatiegroep die de Protestantse Gemeente Waddinxveen al sinds 2020 faciliteert is zo’n plek waar o.a. verstilling geoefend en beoefend wordt. De meditatiegroep is bovenal een praktijkleerschool – vanaf 29 september weer een tweewekelijkse oefenplek. Je zou zo maar eens – desnoods een aantal maal – kunnen deelnemen om te ontdekken dat stilte niet saai is – eerder helend en verhelderend.
Wandelen in de natuur lijkt op een wandelen in zichzelf. Paden vormen zich door geregeld ergens langs te komen. Op dezelfde wijze ontstaat de weg naar ons hart door het telkens weer op te zoeken. Trouw is een basisvoorwaarde hier. Immers: de grond in de buurt van het hart is zó vruchtbaar dat wegen eromheen de neiging hebben snel dicht te groeien.
Wie niet trouw de weg naar het hart bewandelt, geraakt na een tijd de weg kwijt.
Bron: Erik Galle, In de leer bij de monnik. Monastieke accenten in het dagelijks leven.
Pasen 2025. We wensen elkaar ‘goedemorgen’ met de toevoeging: ‘De Heer is waarlijk opgestaan’. Mooi gezegd, heel erg waar, maar ook werkelijk? Dit verschil tussen ‘waar’ en ‘werkelijk’ is een kwestie van perspectief. Het één is niet beter geformuleerd dan het ander, maar het legt wél een ander accent. ‘Waarlijk opgestaan’ is wat meer ontologisch (sorry voor deze term: het beschrijft wat ‘is’ en wat men kan definiëren als ‘zijn’. Ontologische theorieën bestaan uit concepten en categorieën die de eigenschappen van ‘de dingen die bestaan’ definiëren en de relaties ertussen omschrijven). ‘Werkelijk opgestaan’ formuleert meer de werkzaamheid van de opstanding, ofwel hoe deze zich manifesteert (uitwerkt) in je gewone dagelijkse leven.
Goede paasdagen gewenst: de Heer is werkelijk opgestaan.
Want als Hij is opgestaan vannacht dan ook onze moed om te doen als Hij
Want als Hij is opgestaan in deze vroege ochtend dan ook onze wil om Hem te volgen
Want als Hij is opgestaan dan ook ons geloof dat het donker niet het laatste woord spreekt
Als er iets nieuw is deze dag is het onze liefde geboren uit Hem en bestemd voor de wereld
Want als er iets is opgestaan is het ons antwoord op: ‘Heb je Me lief?’
Bron: Intercity Bestemming Pasen, Dio van Maaren en Aage Kramer – 2008
meditatie.waddinxveen 