Verstilling. Wat een pracht van een woord. Wie het uitspreekt, last als vanzelf een pauze in, niet omdat het als begrip een soort versterking zou nodig hebben, maar gewoon door de lieve, toch dwingende kracht ervan. Wie het hoort of leest, moet haast wel even stilstaan bij de merkwaardige soort van plechtigheid ervan: niet pompeus, niet oubollig of over-dressed, maar spontaan verwijzend naar een stuk of wat momenten waarop je even geen woorden nodig had of wilde. Of waarop een desnoods louter inwendige drukte even tot bedaren moest worden gebracht. Verstilling voelt aan zoals wellicht onthaasting deed voor het, modewoord geworden, zijn betekenis verloor. Misschien is het wel de mate waarin verstilling niet gewoon stilte is, die het ‘m doet. Misschien is het het proces, de figuurlijke activiteit die erachter schuilgaat, de heimelijke dynamiek ervan. Niet zomaar een plots opgekomen toestand van verstilling, niet iets dat je overkomt of dat louter ‘gebeurt’, maar een toestand van stille ontvankelijkheid die je zopas, in een soort van moeilijke moeiteloosheid, hebt verworven. Met dat laatste komen we als vanzelf bij de muziek- maar ook bij stiltemeditatie en stiltegebed terecht. Deze hebben namelijk alles met die moeilijke moeiteloosheid en dat verwerven te maken.’ BRON: (MUZIEK) EN VERSTILLING, RUDY TAMBUYSER, bewerkt door Martien
De meditatiegroep die de Protestantse Gemeente Waddinxveen al sinds 2020 faciliteert is zo’n plek waar o.a. verstilling geoefend en beoefend wordt. De meditatiegroep is bovenal een praktijkleerschool – vanaf 28 september weer een tweewekelijkse oefenplek. Je zou zo maar eens – desnoods een aantal maal – kunnen deelnemen om te ontdekken dat stilte niet saai is – eerder helend en verhelderend.
