De wijkgemeente ‘De Rank’ in Waddinxveen heeft een aardige oproep geplaatst in ‘De Rank-app’: Deel je (favoriete) geloofslied. Met of zonder toelichting – maakt niet uit. Er heeft zich een dertigtal aangemeld en elke dag verschijnt een lied in de app. Op deze wijze wordt de app niet alleen voor organisatorische mededelingen gebruikt…….

Het is vandaag 6 april – het is mijn beurt iets aan te leveren. Je vindt mijn bijdrage hier.

Maandag jl., tijdens de tweewekelijkse stiltemeditatie in Waddinxveen, deden we, na de gebruikelijke verstillende muziek en aandachtsoefening, een Beeldmeditatie. Dit keer met een, voor velen, overbekend kunstwerk van Vincent van Gogh: De Barmhartige Samaritaan.

Nu is een Beeldmeditatie iets anders dan een kunstbeschouwing – noch het uitgebeelde (bijbel)verhaal, noch de visie van de kunstenaar staan centraal. Het gaat veeleer om de vraag wat het beeld in zijn geheel, of een bepaald detail in het beeld, nú bij je oproept – welke interactie je waarneemt, opmerkt tussen jou en het kunstwerk. In een aansluitende fase reflecteer je daarop en probeer je helder te krijgen of er en zo ja welk verband is tussen wat je opmerkte en je huidige dagelijkse leven en wat daarin speelt. Daarna kun je je gevoelens en gedachten delen met jouw God. Tenslotte verblijf je nog enkele minuten in stille (niet verbale) aanwezigheid bij het beeld.

Beeldmeditatie

Ik ben de ezel …..

• Spectare (1)
  Ik staar een paar minuten naar het totale beeld – ik maak als het ware een afdruk van het beeld in mijn dagbewustzijn – ik neem het in mij op als een soort mentale schermachtergrond van mijn geest – ik zie de kleuren – ik zie de gestalten – ik laat het geheel rustig op me inwerken….. ik denk er niet teveel over na, maar probeer alleen maar waar te nemen…..
• Spectare (2)
  Ik scan de gehele afbeelding op zijn details – welk detail stelt zich present – welk detail vraagt of ‘eist’ mijn aandacht – ik laat het geheel rustig op me inwerken….. ik denk er niet teveel over na, maar probeer alleen maar waar te nemen…..
• Meditatio
  De oren van het lastdier trekken mijn aandacht – ze staan rechtop – alert – luisterend – ook de ogen en de enigszins gedraaide kop besteden aandacht aan het barmhartige, klungelige gebeuren op zijn rug – wachtend op het signaal in beweging te komen…..
• Oratio
  Al sinds het begin van de vastentijd klinkt in mijn hart – als een soort gebedszinnetje ‘Luister naar Mij’ – ik deel met mijn God hoe ik daarmee omga – de keren dat ik dat toch weer nalaat – de keren dat dat toch weer prioriteit krijgt – ik vraag om zijn hulp – alert te zijn op en blij te zijn met plekken waar barmhartigheid gebeurt – en gedoetjes te laten voor wat ze zijn……
• Contemplatio.
  ik zwijg – luister naar de stilte – ik hoor de rustige ademhaling van de mededeelnemers aan deze meditatie – na verloop van tijd klinkt er verstillende muziek – ik open mijn ogen
• Afsluitende muziek
  Noktúrna-Variation – Gabriel Ólafs. Klik hier.
  

Ter afsluiting

Over verschillende manieren ‘zien-wat-is’.

Hij kwam aanlopen met zijn kleine meisje. Ze was op haar paasbest. Je kon zien hoe bezorgd ze was voor haar prachtige jas. Anderen zagen het ook – zagen, onverschillig, dat het de mooie jas van een ander klein meisje geweest was, een jas die haar beste dagen gehad had. Maar ze was tevreden. Ze waren allebei tevreden. Want ze hadden zich een mentaliteit, een hartsgesteldheid geleerd die ik nog niet kan begrijpen. Een hartsgesteldheid, een mentaliteit die nooit vergelijkt, die niet dat wat is wil ruilen voor ‘iets anders’ of ‘meer’. 

Bron: Dag Hammerskjöld, Uit: Merkstenen, enigszins bewerkt door Martien

Luister hier naar een lied: ‘Rustpunt van mijn ziel’.
Tekst en mijn hertaling-in-geloofstaal vind je hier.

Wat heeft de perzische dichter Rumi te maken met Daniël Lohues, de Drentenaar die in dialect zingt?

Rumi is een van de belangrijkste personen uit de Perzische dichtkunst door zijn religieuze dichten die God prijzen. Rumi leefde in de 13e eeuw.

Daniël Lohues  (Emmen, 1971) is een Nederlands componist, zanger, multi-instrumentalist, producer en columnist en bij ons thuis vooral bekend omdat hij zijn jeugd in hetzelfde dorp woonde als mijn vrouw….:).

Je kunt een antwoord vinden als je hier de bijbehorende pagina opent en een beetje op zoek gaat.

Fijne feestdagen en een gastvrij 2024!

Op 2 oktober a.s. starten de Meditatiebijeenkomsten in de Ontmoetingskerk in Waddinxveen weer. ’s Middags om 16 uur en ’s avonds om 20 uur. Je kunt je hier aanmelden. Meer info kun je vinden op deze site of via deze kleurrijke folder.

Een van de christelijke meditatievormen die aan bod komt tijdens de meditatiebijeenkomsten is ‘Lectio Divina’. Ik noem het ook wel ‘Lezen met je hart’ en soms doet dat heilzaam pijn.

‘Lectio Divina‘ is een manier van teksten lezen met het oogmerk erdoor gevormd te worden – het heeft raakvlakken met kijken naar kunst, waarbij je je niet afvraagt wat de kunstenaar ermee bedoeld heeft, maar wat het met je doet, hoe het jouw leven raakt.

‘Lectio Divina’ is eenvoudig, maar niet gemakkelijk. Om op deze wijze te lezen is verstilling onontbeerlijk. Alles wat je bezighoudt, dient eerst naar de achtergrond te gaan. Maar: stilte en verstilling zijn een schaars goed in onze maatschappij en óók in onze kerken. Lees hier maar eens……

‘Lectio Divina’ kan met bijbelteksten, maar eigenlijk met elke tekst; hij hoeft niet per sé ingewikkeld of moeilijk te zijn. Het is mijn ervaring dat zelfs eenvoudige popsongs ‘Bildungskwaliteiten‘ kunnen bezitten voor wie oren heeft om te horen….. Je vindt hier een voorbeeld.

Saskia Leene, kleasterpastor bij Nijkleaster in de Friese Greidhoeke en geestelijk begeleider, publiceerde op www.theologie.nl een informatieve column over de vraag ‘Wat is Lectio Divina?’

‘Vaak ontvang je net dat inzicht of die schop onder de kont die je nodig hebt op dat moment.’

Je vindt haar column hier of hier.

Op deze site vind je een aantal ‘Lectio-Divina’s-met-een-gedicht’. Klik hier.

Op 2 oktober a.s. starten de Meditatiebijeenkomsten in de Ontmoetingskerk in Waddinxveen weer. ’s Middags om 16 uur en ’s avonds om 20 uur. Je kunt je hier aanmelden. Meer info kun je vinden op deze site of via deze kleurrijke folder.

Christelijke Meditatievormen, zoals Lectio Divina, kunnen uitmonden in ‘contemplatief gebed’ – een wat onbekende vorm van bidden. Saskia Leene, kleasterpastor bij Nijkleaster in de Friese Greidhoeke en geestelijk begeleider, publiceerde op www.theologie.nl een informatieve column over de vraag ‘Wat is contemplatief gebed?’

‘Ik zoals ik ben en God zoals God is. Ik kijk naar God, God kijkt naar mij. Dat is contemplatief gebed.’

Je vindt haar column hier of hier.

Op 17 april 2021 wijdde ik er een bericht-met-een-Lectio-Divina op deze site aan.

‘Er was eens een oude man die de gewoonte had uren in de kerk door te brengen. Op een gegeven moment vroegen zijn vrienden hem wat hij daar al die tijd aan het doen was.
‘Ik ben aan het bidden’, antwoordde hij .
‘O’, zeiden zijn vrienden, ‘dan heb je vast heel veel aan God te vragen!’
Enigszins verbaasd zei de oude man: ‘Ik vraag God helemaal niets.’
‘Maar, wat doe je daar dan al die tijd?’, vroegen zij.
Hij antwoordde: ‘Ik zit en kijk naar God en God zit en kijkt naar mij.’

Uit: Woestijnvaders onderweg – Mattias Rouw, p.34

Je kunt het citaat ook betrekken op de essentie van mediteren. 
Klik hier voor een gedicht-annex-Lectio Divina over dit thema.

Lectio Divina met een gedicht-10

Onlangs vroeg iemand mij:

‘Welk gevoel zou jij meer willen ervaren?’

Ik trok mijn wenkbrauwen op, want ik heb het niet zo met emo-TV en ook niet zo met emo-muziek…….
Nu werd mij de vraag niet in dat verband gesteld, maar uit pure belangstelling – los van de vraag of ‘gevoel’ zomaar maakbaar, kweekbaar, los en separaat verpakt verkrijgbaar zou zijn. ‘Wat bedoel je precies met je vraag?’, vroeg ik de vraagsteller in kwestie. Hij was best een poosje stil en zei vervolgens:

‘Wát zou je graag meer willen ervaren?’

Na wat heen-en-weer-gepraat brabbelde ik uiteindelijk mijn antwoord:

‘Jouw stem in mij…..’.

Lees hier verder.

Afbeelding van Monika via Pixabay

Uren later werd hij wakker in de laadruimte van de auto. Het eerste wat zich bij hem voegde was de eenzaamheid, daarna kwam de onrust en dan het verdriet, dat er al was zolang als hij zich kon herinneren. Hij kroop uit de auto. De zon stond op het hoogste punt van haar lage winterbaan. Aan weerszijden van de dijk flonkerde en schitterde het ijs, er leken vonken op te dansen. Het was spectaculair. Maar zelfs nu was daar de demon, iets wat aan hem vrat.

Hij liep de vallei in. Ergens liet hij zich omlaagglijden langs de helling van de dijk, door het beijzelde gras. Om hem heen was er alleen nog flonkering en schittering en stilte. Met de punt van zijn schoen hakte hij een gat in het ijs. Hij boog zich voorover om met zijn hand het water op te scheppen en er zijn gezicht mee te wassen. Een paar seconden was de onrust er niet, een paar seconden was er alleen de zon die hem verwarmde, de schittering van het ijs en zijn hand die water schepte op een plek waar hij nooit eerder was geweest.

Uit: Oek de Jong, Zwarte Schuur, p.222

Klik hier voor een bijzondere versie van ‘Erbarme Dich‘